İnsanlık tarihinin en kadim arayışı olan adalet, toplumların nefes aldığı en temel damardır. Roma hukukunun sarsılmaz prensiplerinden biri olan "Fiat iustitia, et pereat mundus" (Dünya yıkılsa da adalet yerini bulmalı) ilkesi, adaletin herhangi bir siyasi çıkara, şahsi menfaate veya toplumsal kaygıya kurban edilemeyecek kadar kutsal olduğunu haykırır. Bu ifade, adaletin sadece bir tercih değil, varoluşsal bir zorunluluk olduğunu hatırlatır.
Hukukun Üstünlüğü: Bir Medeniyet Ölçüsü
Hukukun üstünlüğü, gücün hukuka boyun eğdiği bir düzeni temsil eder. Eğer bir toplumda "Lex est quod notamus"(Hukuk, bizim not ettiğimiz/yazdığımızdır) anlayışı yerine adaletin evrensel ilkeleri hakimse, orada birey özgürlüğünden ve güvenliğinden bahsedilebilir. Hukuk sadece bir kurallar bütünü değil; zayıfın güçlüye karşı kalkanı, toplumun ise vicdanıdır.
Adaletin Savunucuları: Avukatlar
Adaletin tesisi sürecinde hakim ve savcılarla birlikte yargının üç sacayağından birini oluşturan avukatlar, bağımsız savunmanın tek temsilcisidirler. Avukat, sadece müvekkilinin sesini duyuran bir temsilci değil; hukukun üstünlüğü mücadelesinde en ön safta yer alan bir hak savunucusudur. Savunmanın olmadığı yerde yargılama değil, sadece bir karar verme süreci vardır. Gerçek bir yargılama ancak etkin bir savunma ile mümkündür.
"Adalet mülkün temelidir; o temel sarsılırsa, tüm bina yıkılır."
Hukuk fakültesinden mezuniyet bir varış çizgisi değil, bitmek bilmeyen bir öğrenme maratonunun ilk adımıdır ve hukuk fakültesinden alınan o diploma, bir yolun sonu değil; öğrenme arzusunun sonsuz boşluğuna bırakılmış bir davetiyedir. Benim için bu yolculuk; Ekonomi&Enerji Hukuku ve Özel Hukuk alanlarındaki yüksek lisanslarım, kaleme aldığım üç eser ve üç yılı aşkındır Ekonomi Dünya dergisindeki köşemde sürdürdüğüm fikir işçiliğiyle perçinlenen kesintisiz bir "oluş" halidir. Bilginin durağanlığına değil, akışına inanan biri olarak, öğrendiklerimi aktarma arzusu içimdeki en diri motivasyon kaynağı olmaya devam ediyor.
Gönül isterdi ki, akademik kariyerimin zirvesi olan doktora süreci, ülkemin bilimsel ikliminde engellere takılmadan ilerlesin. Ancak ne yazık ki; yargı camiasının ve sektörün, "halef-selef" ilişkileriyle örüldüğü, liyakatin yerini çoğu zaman ailevi network’lerin aldığı bu düzende, ailesinin ilk ve tek hukukçusu olanlar için rüzgar her zaman karşıdan esiyor. Şartların elverişsizliği ve karşılaştığım liyakat duvarları doktora yolculuğumu şimdilik sekteye uğratmış olsa da; pes etmiyorum.
Çünkü biliyorum ki, gerçek entelektüel sermaye, hiçbir imtiyazın satın alamayacağı yegâne güçtür. Yazılarımda sıkça değindiğim gibi; hukuk bazen yorar, insanı kendi vicdanı ve inancıyla sınar. Sistemin tıkanan damarları ve mesleğimizin yıpratıcı doğası bizi umutsuzluğa sevk edebilir. Ancak kadim öğreti hatırlatır: "Ubi societas, ibi ius" — Toplumun olduğu her yerde hukuk vardır. Hukuk, kusursuz olduğu için değil; toplumu bir arada tutan yegâne harç olduğu için vazgeçilmezdir.
Her türlü engele ve hayal kırıklığına rağmen adalete olan inancımı korumak, benim için duygusal bir refleks değil, bilinçli bir tercihtir. Çünkü Cicero’nun da dediği gibi; hukuk, doğaya nakşedilmiş en yüksek akıldır.
Zorlu yollarda, soğuk adliye koridorlarında, mahkeme salonlarında, karmaşık sözleşmelerin arasında adalet için ter döken; hukukun rehberliğinden sapmadan, meslek onurunu her türlü değerin üzerinde tutarak hak arama hürriyeti için mücadele eden tüm meslektaşlarımın Avukatlar Günü'nü en içten dileklerimle kutlarım.
Bizler, sadece yasaları değil, liyakate dayalı bir geleceği de savunmaya devam edeceğiz.
5 Nisan Avukatlar Gününüz kutlu olsun!
