Birikimi Oyunlaştırmak: Dünya Kupası Albümü Bize Ne Anlatıyor?

Geçmişe dönüp baktığımda bugünkü aklımla çok daha net idrak ediyorum: O dönem sokak kültürümüzün bir parçası olan, bizim jargonumuzla "Totolar" üzerinden yürüttüğümüz o masum oyunlar aslında bugünün dünyasına nasıl da evrilmiş! O zamanlar paketlerden değerli futbolcuları bulmak, onları özenle biriktirmek ve arkadaşlar arasında takas etmek, sadece eğlenceli bir etkinlik değil, aynı zamanda farkında olmadan içine dahil olduğumuz ilk ekonomik ekosistemdi.

Bu yıl Dünya Kupası'nın başlamasına daha aylar varken, Mete ile birlikte Panini Dünya Kupası çıkartma albümünü aldık. Büyük bir heyecanla açtığımız kutulardan çıkan futbolcuları önce ülkelerine göre sıralıyor, ardından özenle albümdeki yerlerine yapıştırıyoruz. Albümü tamamlama hırsı ve eksikleri takip etme süreci ikimizi de inanılmaz heyecanlandırıyor. Hâlâ bulamadığımız pek çok futbolcu var; eksikleri tamamlamak için çevremizle iletişime geçiyor, hatta takas etkinliklerinin peşine düşüyoruz.

Bazen çevremizdeki yetişkinlerden, "Neden bunları topluyorsunuz, başka işiniz mi yok?" gibi önyargılı sorular duyabiliyoruz. Ancak bir baba olarak benim bu süreçteki gözlemim çok daha farklı. Bu etkinlik sayesinde Mete, günümüzün en büyük çıkmazı olan dijital dünyadan, o hipnotize edici ekran ve tabletlerden uzaklaşıyor. Çıkartmaların peşinde koşarken sokağa, gerçek hayata karışıyor; akranlarıyla birebir iletişim kurarak harika bir sosyalleşme alanı yakalıyor. Üstelik bu somut deneyim sayesinde ülkelerin isimlerini, bayraklarını ve coğrafyalarını da eğlenerek hafızasına kazıyor.

İşin finansal okuryazarlık boyutu ise tam da burada başlıyor. Mete, bu koleksiyon süreciyle birlikte "birikim" kavramına yepyeni bir pencereden bakıyor. Sabırla bir şeyi biriktirmenin, damlaya damlaya bir koleksiyon yaratmanın kıymetini yaşayarak öğreniyor. Üstelik piyasadaki arz ve talep dengesi hakkında da somut bir fikri oluyor. Çünkü bu çıkartmalar her zaman her yerde bulunmuyor; büyük marketlere veya kırtasiyelere geldiği gibi tükenebiliyor.

Sınıfta veya sitedeki arkadaşları ile bir araya geldiğinde ise kendi küçük borsalarını kuruyorlar: Hangi kartın daha nadir ve değerli olduğu, hangisinin herkeste bulunduğu analiz ediliyor. "Bende bundan iki tane var, senin fazlalarınla takas edebiliriz" diyerek müzakere yeteneğini ve değer kavramını geliştiriyor.

Tüm bunlara yıllar sonra oğlumla birlikte şahit olmak beni inanılmaz mutlu ediyor. Şunu çok iyi biliyorum ki; ebeveynler olarak kendi hayatımızda uygulamadığımız bir şeyi çocuklarımıza dikte etmeye çalışmak hiçbir zaman kalıcı ve samimi olmuyor. Onlara birikim yapmakla ilgili uzun uzun teorik öğütler vermek yerine; değerli bir oyun, bir koleksiyon üzerinden süreci "oyunlaştırarak" takip etmelerini sağlamak çok daha kalıcı izler bırakıyor.

Bu albüm sayesinde Mete ile gün içerisinde futbola, coğrafyaya ve takımların kadro yapılanmalarına dair harika sohbetler ediyoruz. Kendimize küçük stratejik hedefler de koyduk: Önceliğimiz Türkiye ve Brezilya takımlarını tamamen bitirmek. Sonrasında ise elimizde kalan fazla kartları değerlendirmek için takas etkinliklerine katılacağız.

Bir baba olarak; henüz Dünya Kupası tamamlanmadan oğlumun içindeki bu koleksiyon, takip, değer bilme ve birikim yapma merakının yeşerdiğini görmek çok heyecan verici. 

Sanırım benim için bu turnuvanın "en anlamlı kupası" tam olarak bu.